Pięcioksiąg „Opowieści rodu Otori” Lian Hearn wyrósł właśnie z fascynacji kulturą Japonii. Nie jest to powieść historyczna, ale fantasy dziejące się w świecie łudząco podobnym do średniowiecznej Japonii. Od początku towarzyszymy wyjątkowemu chłopcu, którego dzieje bardzo szybko splatają się z potężnym szlacheckim rodem Otori. Widzimy jak symbolicznie umiera jedna osoba (wieśniak) i pojawia się nowa (wojownik), kształtowana przez szlachetnego Otori Shigeru, oraz to, jak tryby historii wciągają naszego Tomasu w wojnę, o której dotąd nie miał zielonego pojęcia. Razem z wielką przemianą wychodzi na jaw, że nie jest do końca tym, za kogo dotąd się uważał, a jego krew niesie dziedzictwo, przed którym nie ma ucieczki. Nasz młody bohater spotka też na swojej drodze prawdziwą miłość, bo bez tego żadna porządna saga nie może się obyć.

Pierwszy tom napisany jest językiem miękkim, bardzo przyjemnym, zapadającym w człowieka błyskawicznie. Książka wręcz sama się czyta, a losy Tomasu (późniejszego Takeo) śledzimy z prawdziwym zainteresowaniem. Cała historia przyprawiona jest klimatem pięknej Japonii, który daje się wyczuć nawet w oszczędnym, ale starannym języku autorki. Hearn postanowiła zastosować podwójny rodzaj narracji – raz pisze w trzeciej osobie, patrząc z zewnątrz, a raz w pierwszej, z perspektywy głównego bohatera, co powoduje, że odczuwamy większy dynamizm w trakcie lektury i potrafimy się zdystansować od jednego tylko punktu widzenia. Dzięki temu mamy też możliwość śledzić równocześnie historię dwojga naszych bohaterów.

Pierwszy tom serii pochłonęłam od razu i rzuciłam się na drugi, zaintrygowana pomysłem Hearn i tym, jak potoczą się dalsze losy Kaede i Takeo. Tym bardziej, że Hearn nie jest wcale miękka – trup ściele się gęsto, a jej precyzyjne, chłodne opisy tylko potęgują efekt okrucieństwa. Nie jest to lektura głęboka, ale bardzo przyjemna i szybka, pozwalająca w pełni oderwać się od codzienności. Hearn bardzo dokładnie przygotowała się do odwzorowania zwyczajów Japonii z dawnych czasów, chociaż nie rozwodzi się szczegółowo nad drobiazgami, które nie mają znaczenia dla fabuły. Powiedziałabym, że lektura jest lekka, gdyby nie to, że jest to jednak opowieść krwawa i naprawdę brutalna, zmuszająca bohaterów (nastolatków) do bardzo szybkiego dorośnięcia. Myślę jednak, że warto poświęcić jej trochę czasu, bo przyjemność z lektury wynagadza każdą chwilę.

Ethan Hunt z roli nauczyciela zostaje na powrót agentem operacyjnym i wraca w teren. Tradycyjnie już ratuje świat, tym razem ścigając niebezpiecznego i nieuchwytnego handlarza bronią Owena Deviana. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że gra toczy się o „Króliczą Łapkę”, tajemniczy obiekt, który prawdopodobnie jest bronią masowej zagłady (chociaż w sumie to też nie jest zaskoczeniem :P). Równocześnie rozwija nam się przed oczami wątek romansowy – Hunt postanawia się ożenić z ukochaną Julie, co niestety sprowadzi na nią niebezpieczeństwo. Ale Hunt jest nie do zdarcia i wszystkiemu da radę. :)

Film jest trochę inny niż nowsza odsłona. W „M:I4″ Cruise nie był już taki świeży, natomiast tutaj jest wygładzony i generalnie nie wygląda na swoje lata (zbliża się do 50-tki, a wygląda na ponad 10 lat mniej, nawet fryzurkę ma bardziej w stylu „Top Gun”). Ale nie ma co się czepiać. To, co odczułam chyba najbardziej, to mniej akcji. A może inaczej – akcja nie biegnie na złamanie karku jak w „M:I4″. To wciąz jest dobre, dynamiczne kino, ale jest czas na oddech, nie jest też tak przesadzone i absurdalne. Poza tym łagodzi go też trochę wplecenie do fabuły opowieści o związku Hunta z Julie (co jednym może się podobać, a innym nie bardzo).

Nie powiedziałabym, że jest to słaby film. Jest widowiskowy (chociaż bez przesady), a efekty specjalne, gadżety hi-tech i towarzyszący Huntowi obowiązkowo dream team składają się razem na naprawdę dobre kino rozrywkowe. Więcej nie mam serca oczekiwać od serii „M:I”. :)

Jeszcze może kilka słów o wspomnianym już dream teamie. Jest w nim oczywiście kobieta, którą gra tym razem Maggie Q, znana przede wszystkim z nowej wersji „Nikity”. Nie mogło też zabraknąć Vinga Rhamesa w roli Luthra (bo Afroamerykanin również musi być, zgodnie z poprawnością polityczną), natomiast ”świeżą krwią” jest Jonathan Rhys Meyers (vel Henryk VIII Tudor). Pojawia się też Benji, ale na dalszym planie. Poza Luthrem i charakterystycznym Benjim żaden bohater nie dostał głębszego rysu charakterologicznego – ot, są to po prostu osobniki do odwalania czarnej roboty. W „M:I4″ było to lepiej rozegrane i bardziej postawiono na ducha zespołu – tutaj praktycznie w ogóle go nie czuć. I to chyba największa wada.

Moje obawy okazały się przesadzone, bo film jest fajny. Nie wgniata w fotel, ale miło można przy nim spędzić wieczór, gdy za oknem zimno, ciemno i mokro. Ale utwierdzam się tylko w przekonaniu, że muszę powtórzyć sobie jeszcze „M:I2″ i w miarę możliwości poznać pierwsze „M:I”, skoro już oglądam serię od końca. ;)

Forma czasopisma może nie być uznana za atrakcyjną. Pismo jest duże i szerokie, nie ma mowy o kredowym papierze, okładka (poza olbrzymim napisem „KSIĄŻKI” i znakomitym pomysłem na szkic twarzy) nie wzbudza wielkiej uwagi. Ale jest to jednak tytuł wyjątkowo godny zainteresowania. Przede wszystkim mamy w nim bardzo dużo tekstu – ponad 70 stron artykułów o książkach, intrygujących wywiadów i recenzji. Wszystko jest w kolorze (na szorstkim papierze kolory nie są zbyt intensywne), ale najważniejszy jest przede wszystkim tekst, pisany przy tym drobną czcionką, żeby więcej się zmieściło. Bo tak, jak mówi podtytuł jest to magazyn do czytania, a nie do oglądania.

Na rynku są pisma literacki i o książkach, ale niekoniecznie tego rodzaju. Mamy oczywiście „Nowe Książki”, ale jednak „Książki” Agory idą w troszkę innym kierunku. Znajdzie się tutaj miejsce nie tylko na zwykłe pisanie co jest fajne, a co niefajne, ale przede wszystkim na głębszą analizę lektury, nierzadko też analizę pewnych zjawisk na przykładzie pewnych konkretnych tytułów, jak również na inspirującą rozmowę z twórcami, a także kilka słów o najpopularniejszych serialach telewizyjnych. Absolutnie znakomitym pomysłem jest obszerny dział „50 książek które czyta świat”. Jest to zbiór krótkich opisów książek (skrótowość jest wymagana ograniczonym miejscem, ale chodzi też bardziej o pewien przekrój trendów światowych), które są popularne (i godne uwagi) na rynkach innych niż polski (w Ameryce Łacińskiej, Francji, Hiszpanii, Japonii, Niemczech, Rosji, Włoszech, USA i Wielkiej Brytanii). To daje czytelnikom szersze pojęcie o tym, co dzieje się w literaturze światowej, i co też może niebawem pojawić się u nas.

„Książki” dostarczają dużo materiału do lektury, potrafią wciągnąć i zaintrygować. Myślę więc, że jest to tytuł naprawdę bardzo godny uwagi. Tym bardziej, że pismo jest robione z doświadczeniem i pomysłem, nie jest żadnym próbowaniem pewnych rozwiązań, ale ma już konkretną formę, którą Agora dokładnie obmyśliła. Nie wszystkim może się ta forma spodobać, ale nie umniejsza to wartości samego tytułu. Mnie się podoba – niecierpliwie czekam na numer 4.

Dwójka nie była już taka świeża, ale wciąż dawała radę. Seans nie bolał, chociaż nie był już taki ożywczy jak w przypadku części pierwszej. Oczywiście efekty specjalne robiły wrażenie, ale w tej chwili jest to raczej oczywistość w tak wielkich widowiskach amerykańskich. Czuć już było zmęczenie materiału, ale twórcy jakoś się obronili przed totalną mielizną.

Było tylko kwestią czasu kiedy wyjdzie część trzecia. Po drodze Megan Fox zdążyła twórcom podziękować za współpracę i chyba dobrze na tym wyszła. Trójka jest już niestety… żenująca. Po pierwsze zupełnie nie wiadomo o co chodzi. Akcja jest dziwaczna, urywana, sceny nie wynikają jedna z drugiej. Poznajemy nową dziewczynę Sama, niemniejszą od granej przez Fox Mikaeli „szprychę” Carly Spencer. Dopiero w połowie filmu fabuła trochę się klaruje, więc widz przestaje czuć sie jak skończony idiota, ale początek to masakra. Mamy ciągle przeskoki, dziury fabularne, misz masz, od którego mózg puchnie. Niby wciąż coś się dzieje, ale tak naprawdę nic z tej akcji nie wynika. Gdy wreszcie dociera do nas „o co kaman”, to czeka nas bardzo dynamiczna, efektowna rozwałka, przetykana sentymentalnym romansem i amerykańskim patosem. Można więc powiedzieć: norma, nic niezwykłego. Ale to, co podobało się za pierwszym razem nie musi już się podobać za trzecim, tym bardziej rozbuchane do tak monstrualnych rozmiarów.

Film nie tylko jest średni. Jest przydługi, nudnawy i wbrew pozorom mało pasjonujący. I tak wiemy kto wygra, i tak wiemy, że bohaterowie się kochają, że Bumblebee i Optimus przetrwają, że Deceptikony jak zawsze dostaną wycisk. Irytuje więc tylko sztuczne komplikowanie akcji. Efekty robią wrażenie, to prawda, ale wszystkiego jest w nadmiarze. Fajnie by było, gdyby całość trzymała się nie tylko efektów wizualnych. Nieoczekiwane zwroty akcji (zdrajcy tu i tam) oraz nadmiar niesamowitej obcej technologii nie porusza już ani trochę. Czyżby przejadła mi się ta historia? Raczej zaczyna mnie nudzić ten sam schemat, wzbogacony tylko o jeszcze więcej wybuchów. W pewnym momencie przestaje do nas w ogóle docierać po co to wszystko, bezmyślnie patrzymy tylko na kolejne sceny.

Rozumiem, że twórcy przede wszystkim chcieli znowu zarobić. Sporo zainwestowali w ten film i to widać. Ale oglądanie napompowanych ust Carly, która całą wojnę walczy na szpilkach i rozwartej japy totalnie nieciekawego charakterologicznie Sama wzbudza co najwyżej irytację. Dlatego uważam, że jeśli scenarzyści nie mają pomysłu na nic ciekawszego, to niech już sobie odpuszczą Transformersy. I nie chodzi o to, że nie lubię prostej, dynamicznej rozrywki. „Transformers 3″ to film przyciężkawy, zrealizowany bez polotu. A gdy nie ma polotu, to i widz się męczy. Ja się bardzo zmęczyłam.

Taki bohater powinien zaognić akcję. I faktycznie, zaczyna się ostro (wreszcie widzimy twarz Moriarty’ego, który w pierwszym filmie trzymał się w cieniu), tym bardziej, że cierpi na tym Irene Adler. Poza tym Watson postanowił się ożenić, co Holmesowi niekoniecznie pasuje (odrobina zazdrości dodaje całości pikanterii), a jego podróż poślubna niestety nie jest taka, jaką zaplanował z ukochaną Mary. Po drodze naszych bohaterów wspomoże francuska cyganka Simza, jak również brat Sherlocka, Mycroft, niemniej od niego dziwaczny.

Wszystkiego dostaliśmy więcej. Więcej akcji, więcej humoru, więcej efektów specjalnych (niesamowita scena ostrzeliwania w lesie) i więcej zapętlonej fabuły pełnej zagadek. Film wciąż dobrze się ogląda, ale jestesmy już blisko granicy, za którą seans przestanie być zjadliwy. Zapomnijmy o tym, żeby próbować podążać tokiem myślenia Holmesa i samemu rozwiązywac zagadki – nie jest to w ogóle możliwe. My mamy tylko oglądać i dać się zaskoczyć – wciąż od nowa. Pod tym kątem film jest bardziej przygodowy niż detektywistyczny. W moim odczuciu jest też jednak mroczniejszy od części pierwszej – nie jesteśmy już tacy pewni czy Holmes może sobie poradzić z przeciwnikiem pokroju Moriarty’ego (i to nawet jeśli według wszelkich zasad musi być jakis happy end). Samo zakończenie nie jest zaskoczeniem, nie jest też jednak tak otwarte jak w części pierwszej.

Wciąż bronią się dialogi i gra aktorska, oraz oczywiście muzyka. Całościowo jest to też cały czas kino z przytupem, widowiskowe i zabawne. Myślę, że wizyta w kinie nie będzie rozczarowaniem (mnie nie rozczarowała), ale jednak na miejscu Guy’a Ritchie uważałabym z trzecią częścią (jeśli ma powstać) – jeszcze trochę i przedobrzy, a wtedy szkoda będzie tego zawadiackiego Holmesa z twarzą Downeya Jr. i opanowanego Watsona z charakternym wąsikiem Lawa (strasznie mu w nim do twarzy!).

Kilka słów o filmie napisał również na swoim blogu Photozaur, warta uwagi jest również recenzja na portalu Esensja. :)